«به وقت شام» تمام بضاعت سینمای حاتمیکیا نیست
«به وقت شام» تمام بضاعت سینمای حاتمیکیا نیست
«به وقت شام» آخرین ساخته ابراهیم حاتمیکیا کارگردان کاربلد کشورمان است. تجربهای که سینمای ایران را یک گام به استانداردهای بینالمللی نزدیک میکند، گرچه مانند همه تجربیات اولیه، ایراداتی هم دارد.
خبرگزاری فارس، گروه سینما و تئاتر ـ محمد کلهر: «به وقت شام» آخرین ساخته ابراهیم حاتمیکیا کارگردان کاربلد سینمای ایران است. تجربهای که سینمای ایران را یک گام به استانداردهای بینالمللی نزدیک میکند، گرچه مانند همه تجربیات اولیه، ایراداتی هم دارد.
«به وقت شام» قصه و قهرمان دارد، اما هر دو ضعفهایی در سیر منطقی روایت دارند. قصه فیلم آنجا دچار خدشه میشود که تماشاچی دلیلی منطقی برای سوارکردن اسرای داعشی در هواپیمای ایلیوشین نمییابد. شاید اگر افسر مسیحی به جای بیان این نکته ما مثل اینها (داعشیها) حیوان نیستیم، میگفت اینها را برای تخلیه اطلاعاتی یا مبادله اسرا لازم داریم، آن وقت سوارکردنشان بر هواپیما منطقی جلوه میکرد.
درباره قهرمان فیلم (علی) هم این موضوع که چگونه از خلبانی ترسو -که قافیه را باخته است- به خلبانی جسور و جانبرکف تبدیل میشود، با پرداخت مناسبی همراه نیست.
اما بزرگترین ضعف فیلم را میتوان جلوههای ویژه آن دانست که عمدتاً توسط تماشاچی قابل تشخیص است و در برخی موارد ـ از جمله انفجار و سقوط هواپیماـ در حد کارتونی نزول میکند. البته نباید فراموش کرد تا همین اندازه هم برای سینمای ایران پیشرفت محسوب میشود و فراموش نمیکنیم برای ساخت فیلمهای بیگپروداکشنی مانند «ملک سلیمان» چه میزان ارز از کشور خارج شد، اما کارگردان «به وقت شام» در نشست خبری با افتخار اعلام میکند برای این فیلم یک دلار هزینه نشده که واقعا مایه مباهات است.
پایان فیلم هم کمی شعاری از آب در آمده است. کاش مجال دیگری برای نشان دادن نمایی از حرم مطهر حضرت زینب (س) فراهم بود تا کارگردان مجبور نباشد پایان فیلم را اینچنین تصنعی نشان دهد. هر چند حاتمیکیا در نشست خبری اعلام کرد متاسفم که نتوانستم بیش از یک پلان از حرم حضرت زینب (س) را نشان بدهم.
«به وقت شام» چهره ساختگی، تهی از ایدئولوژی و وحشیانه داعش را به خوبی نمایان میکند و بنیانهای این فرقه انحرافی را به چالش میکشد. از سوی دیگر تفکر مردم سوریه را هم در قبال گروههای تکفیری به نمایش میگذارد و از عهده بیان این موضوع که میان مردم چنددستگی وجود دارد، به خوبی بر آمده است. البته تأکید روی نمایشی بودن کارهای داعش ـ نظیر کارگردانی صحنههای سر بریدن و استفاده از کوادکوپتر ـ میتوانست کمتر باشد تا خشونت و سبعیت این گروه، ملموستر جلوه کند.
آخرین ساخته ابراهیم حاتمیکیا محصولی استراتژیک از سینمای ایران است، سینمایی که متأسفانه در سالهای اخیر به فیلمهای آپارتمانی و کمدیهای سخیف عادت کرده و از قهرمان تهی شده است. به همین دلیل باید «به وقت شام» را ـ با وجود ایراداتی که دارد ـ ستود و راه را برای ساختن فیلمهای مشابه آن هموار کرد.
انتهای پیام/