زمان یکنواخت
به گزارش ایسنا، بیش از یک ماه از عملیات مشترک حماس و گروه های مسلح فلسطینی در سرزمین های اشغالی می گذرد و در این مدت، صهیونیست ها به طور میانگین در هر کیلومتر مربع از غزه 70 تن مواد منفجره رها کرده اند و تجمعات اعتراضی در این مدت انجام شده است. تقریباً در هر کشوری شکل گرفت و خواستار پایان دادن به آتش سوزی از آن شد. بارها از سوی چندین دولت تکرار شده است و سران کشورهای اسلامی در تدارک برگزاری نشست اضطراری هستند، پس شاید با تکرار تجربه بی نظیر وحدت ملت ها در محکومیت نسل کشی مردم غزه بتوانند به تحقق این امر کمک کنند. حقوق آنها یا گامی برای تعیین سرنوشت یک درگیری 75 ساله بردارند. در زاهدان اما امام جماعت اهل سنت در مسجد مکه نظر دیگری دارد.
هنوز یک هفته از آغاز عملیات طوفان اقصی که با نتایجی در سرزمین های اشغالی و پیامدهای آن در نوار غزه همراه بود نگذشته بود که مولوی عبدالحمید در خطبه های نماز جمعه 21 اکتبر، محور اصلی سخنرانی خود را معطوف کرد. سخنرانی از مسائل داخلی تا مسئله فلسطین با بیان اینکه متاسفم از حل نشدن اختلافات 75 ساله این سرزمین و علت اصلی آن را «تلاش دو طرف برای نابودی یکدیگر» می داند. به گفته وی، این تلاشها به دلیل «منافع شخصی» اکثر حامیان صهیونیستها یا فلسطینیها به نتیجه نرسیده است و جمله مشروط بعد از این سخنان روشن میکند که از دیدگاه سخنران، چنین حمایتها و تلاشهایی است. از آنجایی که «برای خدا» با «اقدام بشردوستانه» و «راه حل» همخوانی ندارد، وضعیت به اینجا کشیده شده است.
با جمع بندی این قسمت از سخنان مولوی عبدالحمید، ابتدا مخاطبان متوجه عدم نیت خوانی و آثار نادیده گرفتن رضایت خداوند در حل اختلافات در سطح بین المللی می شوند که با مروری گذرا بر 75 سال درگیری، خروج از «اومانیسم» را در 9 اقدام دولتهای حامی صهیونیسم میتوان یافت، بلکه دولتهای طرفدار فلسطین در این دوره از راه میرسند و به این نتیجه میرسند که به همین دلیل است که موضوع تاکنون «حل نشده».
البته آیا این سخنان حداقل مشخص نمی کند که کدام اقدامات دولت های طرفدار فلسطین با انسان دوستانه منافات دارد؟ چرا با حل سؤال منافات دارد و چگونه می توان درجه خلوص نیت را سنجید؟ دیدگاه مولوی عبدالحمید حتی اگر پذیرفته شود، باز هم سؤالات دیگری را مطرح می کند که مخاطب را به شبهات جدیدی می کشاند. حل مشکلی که هشتمین دهه زندگی او را پشت سر گذاشت و در این مدت با نقض یکجانبه تعهدات تل آویو، ستیزه جویی، افزایش دامنه اشغال سرزمینی، کشتار بی وقفه و اخراج فلسطینیان همراه بود. از خانه هایشان که همگی نشان از بی تفاوتی دولت صهیونیستی دارد و چگونه حامیان آن با هر تعریفی از «انسانیت» و هر اقدامی در این راستا می توانند طرف این درگیری باشند؟ آیا حماس و دیگر گروههای مسلح فلسطینی حق پاسخگویی به کشتار کودکان و زنان، نقض تعهدات و سلب امنیت در نوار غزه در این سالها را ندارند؟
مولوی عبدالحمید در اردیبهشت 1400 بر حق فلسطینیان در دفاع از خود تأکید کرد و گفت: «چرا از مظلومان حمایت نمیشود؟ چرا بی جهت از اسرائیل حمایت می کنند؟ فلسطینیها از خانههای خود رانده شدهاند، شهرکهای یهودی در زمینهای فلسطینی ساخته میشوند، اسرائیل کشور اشغالگر است و قرآن به مظلومان اجازه میدهد از حقوق خود دفاع کنند. ظالمی که سرزمینش اشغال شده، مظلوم است، مظلوم است، قرآن می گوید از خودش دفاع می کند. وی پیشتر در خطبه های نماز جمعه خود از «جهاد مقدس» به عنوان تنها راه آزادسازی فلسطین یاد کرده بود.
در ادامه خطبه های امام جماعت مکه مکرمه بر لزوم رعایت قوانین بین المللی جنگ توسط طرفین تاکید شد و در پایان با بیان این سخنان گفت: شاید بسیاری از مسلمانان از این سخنان راضی نباشند، اما من می خواهم کلمه ای که درست است و من می دانم که چگونه عادلانه ضربه بزنم. مقدمه ای برای آماده کردن ذهن مخاطبان برای شنیدن سخنان تأکید بر تشکیل دو حکومت در سرزمین های اشغالی و «حق و عادل» دانستن آن به قدری از دیدگاه سخنران دور است که مسلماً برای بسیاری از مسلمانان ناپسند است. راه حلی که سال هاست از سوی آمریکا، برخی از سیاستمداران سابق صهیونیست و متحدانشان حمایت می شود و چندین سال است که حتی شخصیت هایی مانند دبیرکل سازمان ملل برای حل این مشکل دست نیافتنی ارزیابی می شوند. کارشناسان به بررسیهایی اشاره میکنند که نشان میدهد حدود 47 درصد فلسطینیها طرح دو دولتی را به عنوان یک راهحل بالقوه میشناسند، در حالی که درصد آنها که به ایده مقاومت و مخالفت با سازش توجه میکنند، بیش از گذشته افزایش یافته است.
یک هفته دیگر طول کشید تا مولوی دوباره پشت سکوی نماز جمعه بایستد و در 7 مهرماه با ابراز نگرانی از وضعیت جنگی غزه، این جمله را بر زبان آورد: «درست است که در ابتدا حادثه بی سابقه ای رخ داد. که در آن یهودیان و قوم اسرائیل تلفاتی متحمل شدند. هیچکس این جریان را نادیده نمی گیرد و همه مردم را متضرر کرده است، اما این حادثه به جاهای خطرناکی رسیده است.» به گفته امام جماعت مسجد مکه، این اتفاق بی سابقه همان عملیات طوفان اقصی و این «مردم» است. کسانی که جان خود را از دست دادند، شهرک نشینان اطراف نوار غزه هستند که سرزمین فلسطینیان را به زور تصاحب کردند، همان افرادی که مولوی زمانی به نقل از قرآن درباره آنها گفته است، وی گفت: شهرک های یهودی در سرزمین فلسطین ساخته شد و آنها اشغالگران هستند و قرآن مظلوم را قادر ساخته تا از خود دفاع کند.
در ادامه خطبه های این هفته تاکید بر برقراری آتش بس و محکومیت بمباران بیمارستان المعمدانی است که در این راستا دیدگاه سخنران بر وجود شبهات در مورد علت اصلی این حادثه متمرکز شده است. او از مجامع بینالمللی میخواهد که موضوع را بیطرفانه و با دقت بررسی کنند، هر چند او چنین فکر نمیکند حمله به بیمارستان کار فلسطینیها بود!
این سخنان همراه با جمله ای درباره لزوم آزادی گروگان ها و اسیران است که خطاب به حماس است و یادآور مواضع بنیامین نتانیاهو است که پایان بمباران و آتش بس را به شرط آزادی به تعویق انداخت. همه اسیر و گروگان کلماتی شبیه به آن را می توان در سخنان شخصیت یا شخصیتی کمتر شناخته شده در جهان اسلام یافت.
ظهر 14 آبان، خطبه های نماز جمعه مسجد مکی زاهدان با محکومیت حملات هوایی بی سابقه ارتش رژیم صهیونیستی به نوار غزه آغاز شد و با جملات زیر ادامه یافت: جهان هیچ توجیهی برای بمباران و حمله وحشیانه نمی پذیرد. بر مردم غزه ارتش و سیاستمداران اسرائیل هیچ توجیهی برای این حملات پیدا نمی کنند. این حملات قتل عام و نسل کشی است و به ضرر خود اسرائیل است.» البته مولوی اصرار دارد که به گونه ای موضع گیری کند که سخنانش حمایت از عملیات الاقصی تلقی نشود و به همین دلیل است. او بلافاصله خطاب به صهیونیست ها می گوید: “اگر کسی تلفات و یا تلفات متحمل می بیند، نباید به گونه ای عمل کند که به بی گناهان، کودکان و اموال رحم نکند؛ هیچ کس در جهان چنین حقی ندارد.”
امام جمعه زاهدان بار دیگر «پیشنهاد» به جنبش حماس را البته با «تصحیح» تکرار می کند و این بار دقت دارد که به جای استناد به کلیات، بر آزادی بی قید و شرط اسرای زن، کودک و سالمند اسرائیلی تاکید کند. آزادی زندانیان بی توجهی یا اشاره به اقدام حماس برای آزادی دو اسیر زن در 29 مهرام و امتناع صهیونیست ها از تحویل آنها.
او در 12 نوامبر در خطبه های نماز جمعه خود به موضوع جنگ غزه بازگشت، اما به آزادی چهار اسیر آمریکایی و صهیونیستی توسط حماس اشاره ای نکرد و در عوض سخنان مقامات و رهبران ارتش اسرائیل را به یاد آورد که گفتند: به ما ظلم شده است» و ادامه می دهد: «عملیات (عملیات طوفان الاقصی) که اتفاق افتاده تأیید نشده است، اما شما الان چه می کنید! آیا قوانین بین المللی و عقل سلیم به شما اجازه می دهد که اینگونه مردم را سلاخی کنید؟» این سخنان با تکرار تصمیم هر دو دولت همراه بود تا نشان دهد هر اتفاقی در غزه بیفتد، ارتش رژیم صهیونیستی هرگونه اقدام جدید بمباران مناطق مسکونی اطراف را انجام خواهد داد. بیمارستان ها، خطوط حمل و نقل مجروحان و قطع دسترسی به منابع حیاتی حیات، از یک سو، عملیات علیه الاقصی نباید انجام می شد، نباید اقدامی برای بازپس گیری اراضی اطراف نوار غزه انجام می شد، هیچ اسرا نباید انجام می شد. باید گرفته شود و در جدیدترین مورد نباید به سخنان دبیرکل حزب الله استناد کرد، بلکه باید منتظر اقدامات آمریکا و اروپا بود، این برای بستن دست ارتش صهیونیستی بود. زندانیان باید بدون قید و شرط آزاد شوند، حمله به بیمارستان المحمدانی برای روشن شدن شبهات بررسی شود، تشکیل دو دولت دنبال شود و از همه مهمتر و منطقی تر، گوینده این سخنان این اقدامات را گفت: «برای رضایی خدا کرد!
انتهای پیام